::. ققـنوس .::

من که کربلا نرفتم

اما اونای که رفتن میگن

                          «بین الحرمین عجب صفایی داره»

یک طرف حرم ارباب و

            یک طرف حرم سقا .

پی نوشت :

وقتی دلت میگیره، یه مداحی آرومت میکنه!

هنور داره میخونه:

دل پریشونه، به غیر کربلا جایی نمی مونه

.

.

.

خوش بحال اون که محرمی کربلا بمیره

دلم میخواهد

یک دل سیر از آرزوهایم بگویم.

برای گوشی که بشنود،

                                اما فراموش کند ، خیلی زود.

پی نوشت :

دارد اما مهم نیست.

بچه بودم

چهار یا پنج ساله

مشغول بازی در بالکن 

ناگهان آسمان برقی شدیدی زد

اول ترسیدم بعد فکر کردم و دلیل برق زدن را فهمیدم

با خوشحالی رفتم به پدر و مادر گفتم:

                                            « واااایییی، خدا ازم عکس گرفت

                                                                                      همی الان! »

پی نوشت:

بچه بودم و معصوم

 دلم پاک ِ پاک

بعدا نوشت:

ساعتی بعد از ارسال این پست

رعد و برقی زد و باران شدیدی بارید

خداجونم ممنونم!

خیس ِ خیس ِ خیس شدم

                                      زیر باران

دقیقا همان لحظاتی که دلت گرفته

و هوای گریه داری

و کلافه ای

        و سعی داری به هر طریقی حالت را فراموش کنی و شاد باشی

اما نمیشود،

یک تماس تلفنی، همه ی این دردها را تسکین میدهد.

آنوقت گلویت آزاد میشود

و جاری میشود اشک هایت

                                  در عزای مادر!

پی نوشت:

همین الان که خواهر زنگ زد و گوشی رو گرفته بود به سمت مداح

و مداح ذکر مصبیت میکرد!

یک وقتی حال و هوای این وبلاگ همه اش فاطمی بود!

دلم برای آن یک وقتی ها تنگ است.

وقت هایی که من

                از شدت عصبانیت

                               به افکار کودکانه ام میخندم !

پی نوشت:

27 اسفند>> نُــه سالگی وبلاگم مبارک !